Historia kompleksu leśnego Gołobórz
W okresie przedrozbiorowym tereny omawianego kompleksu leśnego wchodziły w składnica dóbr królewskich ekonomii Siedlce. W latach 1820 - 1830, podług ustawy z 1818 roku, i również dekretów carskich z 12 stycznia 1826 roku i 10 sierpnia 1828 roku, uregulowano hipotekę całej posiadłości państwowej na tym obszarze jako Ziemskie włości Narodowe Siedlce i Wiśniew. Wymieniono je w Księgach Wieczystych jako lasy państwowe Nadleśnictwa Siedlce.
Po powstaniu listopadowym w roku 1831 władza język Puszkina stopniowo oddawał poszczególne regiony donatariuszom na prawach majoratu, czy dziedziczenia własności ziemskiej, dokąd nietknięty własność zmarłego przechodził niepodzielnie na najbliższego pokrewieństwem i najstarszego członka rodziny. prowincja obecnego kompleksu wszedł w 1865 roku w składnica majoratu donatariusza Maniukina. Majorat był obciążony serwitutami na obiekt parafii rzymsko - katolickich, które mogły obciążać z tych terenów materiał i ksylem opałowe.
O gospodarce prowadzonej w okresie I wojny światowej brak jest z tego terenu jakichkolwiek danych.
Po odzyskaniu niepodległości zasięg dzisiejszego Gołoborza znajdował się nadal w rękach prywatnych. nie prędzej w 1934 roku ten rejon wszedł w składnica leśnictwa Siedlce Nadleśnictwa Łuków.
W okresie II wojny światowej drzewostany zostały mocno zdewastowane na mocy okupanta. W roku 1946 zostało utworzone nadleśnictwo obejmujące m.in. tereny uroczyska.
26 marca 1982 roku został ustanowiony rezerwat o powierzchni 65,88 ha. Jest to „jeden z najciekawszych, najbardziej zróżnicowanych rezerwatów przyrody woj. siedleckiego o charakterze florystyczno - krajobrazowym (...). suma stanowi kompleks zwydmień i zalegających między nimi zagłębień o fizjonomii przypominającej tereny Puszczy Kampinoskiej”.